امام خمینی را دوست دارم

1. 
   
   پیامبر اکرم ( صلّي الله عليه و آله وسلّم ) بارها و بارها به امامت بعد از خود اشاره فرموده بودند و مصادیق آن را برای مردم بیان کرده بودند و این امر از نخستین روزهای دعوت آغاز شده بود آنجاکه در بین نزدیکترین اقوام خود به خلافت و جانشینی امیرالمومنین(علیه السلام) اشاره کردند.[1]پیامبر خدا ( صلّي الله عليه و آله وسلّم ) در موارد متعددی علی (علیه السلام) را مخاطب ساخته و فرموده بودند تو نسبت به من همان فضائلی را داری که هارون (علیه السلام) نسبت به موسی(علیه السلام) داشت مگر اینکه بعد از من نبی نخواهد بود.[2]در غدیر خم در برابر بسیاری از اصحاب خود رسما امامت علی(علیه السلام) را بیان کرده و برای او بیعت گرفتند[3]

   
   
   اما با تمام این توصیه ها و بیانات حق حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) غصب شد و حضرت امیرالمومنین(علیه السلام) به خاطر مصالح مسلمانان و جامعه نوپای اسلامی صبوری به خرج دادند. هرچند حضرت صبر پیشه کرده بودند ولی در مواضع مختلف به حق خود اشاره می کردند.یکی از بزرگترين دلایل عدم قبول خلافت ابی بکر مخالفت عملي حضرت با ثقيفة بني ساعده است. به اعتراف علماي اهل سنت حضرت شش ماه از بيعت خودداري كردند تا اينكه اجباراً و بدون رضايت از حضرت بيعت گرفتند[4]

   
   
   ابن ابي الحديد كه از علماي اهل سنت و معتزلي است در ذيل خطبة شقشقيّه ميگويد: كلماتي مانند جملات بالا از علي(عليه السلام) مبني بر شكايت از ديگران و اينكه حق مسلم او به زور گرفته شده به حد تواتر نقل شده و مؤيد نظريه اماميه است كه ميگويند علي(عليه السلام) با نصّ مسلم تعيين شده و هيچكس حق نداشت به هيچ عنوان بر مسند خلافت قرار گيرد[5]

   
   
   حضرت در جای دیگر بعد از نقض بیعت طلحه و زبیر می فرماید: به خدا سوگند از زمان وفات رسول اكرم( صلّي الله عليه و آله وسلّم ) تا امروز پيوسته از حق خود محروم و ممنوع شدم و بر كار خويش تنها ايستاده بودم[6]

   
   كتاب قيّم و ارجمند (الغدير) مرحوم آيت الله علامه اميني (رحمه الله عليه) پر است از احتجاجهاي علي (عليه السلام ) در مورد غدير. مرحوم سيّد شرف الدين (رحمه الله عليه) در المراجعات نامة صد و چهارم به بعد پاره اي از احتجاجات امام و يارانش را ذكر مي كند.به برخی از احتجاجات حضرت امیرالمومنین می توان چنین اشاره کرده:احتجاج حضرت(علیه السلام) بر پنج تن از اهل شوري، براي اولويت خود[7]احتجاج حضرت (علیه السلام) با گروه زيادي از مهاجر و انصار[8]احتجاج حضرت(علیه السلام) در جمع زيادي از مردم كوفه[9]احتجاج حضرت(علیه السلام) در جنگ جمل[10]

   
   
   امام حسن (عليه السلام ) نيز در احتجاجي كه در سال 41 هجري در جريان صلح، با معاويه داشتند، در اينكه پس از پيامبر اكرم(صلّي الله عليه و آله وسلّم) چه كسي شايسته مقام امامت بود، به حديث غدیر استدلال نمودند[11]

   
   
   امام حسين (عليه السلام) به حديث غدير در سال (58 ، 59) هجري استدلال کرده و فرمودند: شما را به خداوند سوگند مي دهم آيا مي دانيد همانا رسول خدا(صلّي الله عليه و آله وسلّم) ، پدرم علي(علیه السلام) را در روز غدير خم به عنوان ولي نصب كرد و گفت: حاضرين به غايبين برسانند؟ همه جمع گفتند: آري ما گواهي مي دهيم[12]

   1. 
      
      بی شک برای درک عمیقتر کمیت و کیفیت بیان مباحث اعتقادی از سوی ائمه(علیهم السلام) باید شرایط سیاسی و اجتماعی آن ها را نیز مورد بررسی قرار داد.به عنوان مثال برخی از ائمه(علیهم السلام) در شرایط سخت سیاسی قرار داشته و ملاحظات اجتماعی اقتضا می کرد هر مبحثی را به صورت گسترده بیان نکنند و سخنان خود را محدود به برخی از خواص کنند در حالیکه اگر شرایط اقتضا می کرد معصومین(علیهم السلام) جایگاه امامت را بیان می کردند [13]همچنانکه امام رضا(علیه السلام) به مردم و علمای حدیث که برای حضرت(علیه السلام) در مسیر طوس اجتماع کرده بودند از پدرانش(صلوات الله عليهم) و از رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) و از جبرئيل(عليه السلام) و از خداوند متعال نقل مي كند كه خداوند فرمود: «لا اله الا الله» قلعه استوار من است هر كه وارد قلعه استوار من بشود از كيفرم در امان است. راوي مي گويد: هنگامي كه مركب سواري حضرت حركت كرد،
      [1] أحمد بن حنبل، مسند، ج1، ص159. تاريخ طبري، ج2، ص 406. تفسير طبري، ج19، ص74 و 75
2. 
   [2] صحيح بخاري، ج 6، ص 3 در باب غزوه تبوك. صحيح مسلم، ج 7، ص 120 باب فضائل علي(عليه السلام). سنن ابن ماجه، ج 1، ص 55، باب فضائل أصحاب النبي(عليه السلام). مسند ابن حنبل، ج 1، ص 173. سيره ابن هشام، ج 4، ص 163. غزوه تبوك
3. 
   [3] صحيح مسلم، ج 5، كتاب الفضايل، باب فضايل اهل‏بيت النبي(ص)، ص 25، حديث 36/- مسند احمد بن حنبل، ج 7، ص 75، ح 19285/- خصايص اميرالمؤمنين، نسائي، ص 84، ح 76
   [4] صحيح بخاري، ج5، ص 388، چاپ بيروت، ادارة طباعة منيريّه، تحت مديريت محمد منير دمشقي، در باب غزوة خيبر، حديث 256
4. 
   [5] شرح نهج البلاغه،ج 9، ص 306 و 307،ابن ابي الحديد، تهران، انتشارات اسماعيليان
5. 
   [6] خطبه ششم نهج البلاغه ،ترجمه و شرح نهج البلاغه به قلم سيدعلي نقي فيض الاسلام به خط طاهر خوشنويس، ص 58. نهج البلاغه به قلم دكتور صبحي صالح، طبع بيروت، ص 53

[7] الغدير،ج1، ص327 ، شيخ عبدالحسين احمد اميني، مرکز الغدير للدراسات الاسلاميه، 1416ق، 1995م،

[8] همان، ج1، ص 334

[9] همان، ج1، ص339

[10] همان، ج1، ص378

[11] همان، ج1، ص397

[12] همان، ج1، ص398

[13]فقط در جلد 1 کتاب کافی احادیث بسیاری راجع به این موضوع است.(کتاب کافی ،کتاب الحجة ،باب مانص الله و رسوله به بعد) در ضمن در کتب معتبر دیگر هم احادیث زیادی آمده است.

[14] الأمالي( للصدوق)، ص: 235 ، نويسنده: ابن بابويه، محمد بن على‏ ، ناشر: اعلمى‏ ، مكان چاپ: بيروت‏ ، سال چاپ: 1400 ق / 1362 ش‏ ، نوبت چاپ: پنجم‏